Tomek Gilewicz: Wywodzę się z punk rocka

Neuropathia – "Freaks on the loose". Okazało się jednak, że Grupa Relaks już istnieje - jest to warszawska formacja wlepkowo-szablonowa. Musieliśmy więc szukać innej nazwy. Alco.Dudes powstało spontanicznie i wcale nie oznacza, że łoimy wódę na potęgę. Wręcz przeciwnie - większość z nas w ogóle nie pije alkoholu. W naszej nazwie nie ma większej ideologii. 

 

 

Który z dotychczas zrealizowanych przez Alco.Dudes projektów uznajesz za najlepszy?

Trudno powiedzieć. Wiesz, niektóre robimy jako zespół, inne w pojedynkę. Na pewno jestem dumny z cyklu "Hardware". Wyszło nam to najlepiej, bo wszyscy braliśmy czynny udział przy powstawaniu tych filmów. Bardzo szanuję rzeczy, które indywidualnie robi Kiziak. Na pewno też Teatr Kolegtyw, który tworzę z Robertem Drobniuchem też ma wplątane działania Alco.Dudes. Dużo jest tych działań, bardzo lubię nasze ręcznie robione wlepki: alko-kupy, alko-stolce, alco.dudesy i mnóstwo innych wlepek.

Jesteście stosunkowo młodym zjawiskiem na lokalnej mapie. Z jakich środowisk się wywodzicie i czy czujecie się częścią lokalnego ruchu artystycznego?

Jesteśmy z podobnych środowisk, bo Kiziak, Chemik i Es są z ekipy hip hopowej, Nerwus z deskorolkowej, a ja wywodzę się z punk rocka, chociaż scena hip hopowa też była i jest mi bliska. A czy czujemy się częścią lokalnej elity artystycznej? Nie. Robimy podziemny i niezależny projekt, nie ma w tym żadnego lansu i napinania się na to, że jesteśmy artystami.

Ok, robicie sztukę niezależną i działacie w podziemiu, a na Waszym kanale na vimeo.com można zobaczyć dziwne filmiki reklamowe. Wiesz - obok totalnie odjechanego filmu, np. "Hardware II" widzę reklamę banku. Nie krytykuję, bo w XXI wieku wciąganie awangardy przez mainstream to zupełnie normalna sprawa.

Fakt. Wzięło się to stąd, że kiedyś realizowaliśmy dla agencji Grupa Białko projekt Alleshow [jedna z akcji reklamowych portalu Allegro.pl - przyp.red.]. Tak zaczął się nasz romans z komercyjnym światem, ale ma to sens. Na przykład było to dobre doświadczenie dla alco.dudsów mających funkcję operatorów i montażystów, a także zapoznanie się z mainstrimową produkcją. Poza tym dzięki takim akcjom zarabiamy pieniądze na swoje autorskie projekty.

Robienie materiałów na potrzeby agencji reklamowych to jedna, ale nie jedyna Wasza przygoda z "wielkim światem mediów". Mieliście też podobno bliskie spotkanie z ekipą TVN...

Taak. Pokazywaliśmy "Morosophusa" w Warszawie. Sytuacja jest taka: to jest spektakl, który powstał totalnie niezależnie, bez pieniędzy od instytucji, jako oddolna inicjatywa. Robiliśmy to za darmo, na krechę. No i w pewnym momencie cała ta nasza robota, to przedstawienie zostało wykorzystane przez część osób z obsady, przez ludzi, którym zależy na dobrym układzie z ogólnopolską stacją komercyjną.

No i była próba w Warszawie. Nagle bez zapowiedzi pojawili się na niej kamerzyści TVN-u i zaczęli kręcić materiał. Byli totalnie nieprzygotowani, nie wiedzieli o co chodzi. Chcieli zrobić fikcyjny reportaż, którego teza była taka: oto powstał świetny spektakl taneczny i powstał z inspiracji wspaniałym programem You can dance. Nie chcieli rozmawiać z twórcami spektaklu, ale z ludźmi, którzy występowali tam gościnnie, na zastępstwie.
Skończyło się tak, że wypieprzyliśmy ich ze sceny.
Jeśli ktoś chce pracować jako dziennikarz i chce być traktowany serio - powinien przygotować się do materiału. Wiadomo, że media są silnym narzędziem propagandy, wszystko mogą zmienić, pociąć, przeinaczyć. Nie chcieliśmy, żeby robili to z naszym spektaklem.
Ekipa argumentowała, że chce pomóc nam w promocji spektaklu. Nie wiedzieli, że "Morosophus" jest już zdjęty z repertuaru i że warszawskie przedstawienie jest jednorazową reaktywacją. Ten spektakl zrobił już swoje, zdobył swoje nagrody.
Z niezależnego wytworu idei Do it yourself chcieli zrobić produkt. Na szczęście im się nie udało. TVN chciał wypromować spektakl dwa lata po premierze (śmiech). Chociaż chyba chodziło nie o promocję "Morosophusa", ale osób luźno z projektem związanych i mających swoje 5 minut w pewnym programie tanecznym.

Po "Morosophusie" zrobiłeś "Fizjotopię" - też spektakl taneczny. Czy masz zamiar na dłużej zatrzymać się przy tańcu i czy nie boisz się, że ta forma jest już lekko zgrana - między innymi przez programy taneczne i powstanie "mody" na taniec?

Tak, ale "Fizjotopia"dotyka tańca w ogóle inny sposób, używa innych technik tanecznych. Jeżeli break dance, to nie taki klasyczny i nowojorski, ale przefiltrowany przez improwizację, zainspirowany tańcem Butoh, dziwnymi formami Piny Bausch, Alainem Platelem.Do tego dochodzi koncepcja Roberta Drobniucha, która robi spektakl mrocznym i tajemniczym.
Planuję ciągnąć to dalej. Pod napisem Teatr Kolegtyw jest hasło: taniec-multimedia-przedmiot. Eksperymentujemy wokół tych trzech wyrazów sztuki. Nie boję się, że będzie to zgrane. Przedmiot, multimedia i inne środki wyrazu dadzą smak.
Mamy w planach kolejne spektakle i naszą ambicją jest stworzenie kolejnego punktu odniesienia na mapie lokalnej sceny teatralnej.

Słyszałem, że miasto chce uderzyć komercyjnie, chce użyć większych nazwisk. Życzę powodzenia. Nie czuję rozgoryczenia, bo widocznie takie jest zapotrzebowanie. Ja dalej będę robił swoje.

Białystok Europejską Stolicą Kultury 2016. Dobry pomysł?

Identyfikuję się z tym regionem, choć na życie zarabiam w Warszawie. Myślę, że to dobry pomysł. Ale pod warunkiem, że w tym mieście powinno więcej się dziać, powinno być więcej niezależnych miejsc. Popatrz na Doomsday - chcieli, starali się i nic z tego nie wyszło. My też staraliśmy się o miejsce - chcieliśmy zagospodarować Węglówkę jeszcze zanim pojawił się i został zrealizowany pomysł w tym roku. Ale nic z tego nie wyszło. Ludzie związani z festiwalem Białysztuk też starali się o miejsce na swoje działania i też bez skutku.
Dwa teatry instytucjonalne plus na przykład 5 offowych to by było dobre rozwiązanie. Ludzie potrzebują czegoś więcej niż farsy w Dramatycznym i sztuka lalkarska w BTL-u.

W tym mieście jest naprawdę dużo pustostanów. Wsadzenie wszystkich stowarzyszeń i teatrów do jednego budynku też nie będzie dobrym rozwiązaniem, bo artyści potrzebują swobody, a nie napiętego grafiku. Wiesz - ciężko jest robić próbę wiedząc, że pod drzwiami czeka już kolejna ekipa i że zostało 5 minut, a ty dopiero łapiesz energię. To są delikatne, twórcze tematy.

Mieszkasz w Warszawie. Porównaj stolicę Polski ze stolicą Podlasia.

 

 

 

Rozmawiał Tomek Kudaszewicz
Fot. Tomek Kudaszewski

Białystok, 09 grudnia 2009